In het kader van het verhogen van de leefbaarheid in mijn wijk is deze zomer besloten om een bloemen- of plantenperkje aan te leggen bij mijn portiek. Er hebben wat planten ingestaan, maar die zijn inmiddels weg. Het is nu een wat zanderig geheel, meer iets voor nooddruftige dieren. Vanmorgen, toen ik de hond uitliet, lagen er evenwel twee bossen bloemen, netjes kruiselings over elkaar. Als bewust daar neergelegd. Een dunne bos (groen cellofaan) en zo’n type 8,50 -bos van een tankstation (rood cellofaan). En daaronder een deel uit de Telegraaf.

Dat doet wat met je. Mijn eerste reactie was: hier is vannacht iemand doodgegaan! Ik schrok. Deed een paar passen terug. De plek kreeg in mijn geest onmiddellijk een sacrale betekenis: ‘afblijven, hier zit een heel verhaal achter. Zijn er waxine-lichtjes? Nee. Hoe laat heb ik gisteravond de hond uitgelaten? Rond elf uur. Toen lagen ze er nog niet. Tenminste, toen heb ik ze niet gezien. Er moet in die tussentijd iets ergs zijn gebeurd. Ik dacht aan de scooter die hier wel eens stond. Op de krant stond een bericht dat ik kon terugbrengen tot zoiets als ‘de come-back van Benny Neyman’. Ik besluit om na de wandeling met de hond een foto te nemen. Als ik weer in de lift sta, met mijn fototoestel in de hand, komt een buurvrouw met twee andere honden aanlopen. We staan samen stil bij de plek. ‘Er was hier ergens gisteravond een feestje’, zegt ze.