Jarenlang heb ik als burgemeester niets gedeclareerd. Geen kilometervergoeding, geen lunches, geen parkeergelden… niks. Mijn secretaresse zei wel : Helma, houd het nou bij…., maar het was mij een veel te administratief gedoe. Zeg nou zelf, wie wil van ‘alles’ alles bewaren en bijhouden, een bonnetje voor twee broodjes haring, het aantal kilometers heen en terug naar Haarlem? Ik wist wel dat ik formeel het nodige kon declareren, maar het boeide mij niet. Ik betaalde het zelf wel.

Op een dag nodigde ik een collega van een buurgemeente uit. Het boterde niet zo tussen zijn en mijn gemeente, dus ik vroeg hem om, op een prachtige lokatie precies op de grens tussen mijn en zijn gemeente, de lunch te genieten. Op mijn kosten. Het eten was zonder meer verrukkelijk, en ik had -terecht of niet-  zomaar de indruk dat we elkaar daarna ook iets beter begrepen. Er was tenminste tijd om te spiegelen….

En ja, die kosten declareerde ik -

Herrie in de tent.

Ik mocht van hartelust ‘mijn kilometers’ declareren en ‘mijn parkeergelden’ maar…. formeel gezien… geen lunch voor 2 personen : want die viel, althans toen volgens de gemeente, onder een wettelijk vastgestelde onkostenvergoeding. Net als mijn relatiegeschenken. Het paste in ieder geval niet in het lokale vergoedingssysteem. Jazeker, ik had recht op heel veel meer vergoeding dan waar ik aanspraak op maakte- , maar deze declaratie kreeg ik niet vergoed. Regels zijn nu eenmaal regels.

Op enig moment, ergens in 2006, kwam er in mijn gemeente een formulier waarop bestuurders elkaars gemaakte kilometers moesten fiatteren. Per collegelid moesten twee andere collegeleden dan hun paraaf zetten. -check-check-dubble check…. Controle op controle. Ik moet eraan terugdenken nu ik hoor dat Harry Borghouts zich terugtrekt. Niet eens om zijn bonnetjes, maar die van iemand anders…. Hij fiatteerde, en kennelijk na enige aarzeling. Dat moet op het moment van fiattering fracties van seconden zijn geweest. Een goed bestuurder kijkt dan niet als accountant, maar let op de meerwaarde voor het totaal. Dan gaat het om de afweging : moet ik hier nou gaan zeveren of zijn er grotere belangen in het geding. Borghouts had bureaucratisch kunnen zijn, maar zag kennelijk een groter verband. Bij een terugtreden als dit, is er altijd verschil tussen aanleiding en oorzaak. Aanleiding is het feit dat er voor sommige uitgaven van gedeputeerde Hooijmaijers geen bonnetjes voorhanden waren, de oorzaak ligt dieper. In het plezier dat je als bestuurder niet meer hebt, wanneer bonnetjes belangrijk zijn geworden. Bonnetjes krijgen dan een eigen dynamiek. Waar zij zijn is geen plaats meer voor aandacht.