Is het me gelukt om meer water te drinken gisteren? Niet echt. Twee glazen. Dat is overigens wel 200 % meer. Maar het automatisme van direct achter de computer kruipen is sterk. De gang langs het keukenblok is er nog niet en als ik eenmaal zit en naar het lege glas kijk, geef ik voorrang aan het scherm in plaats van weer op te staan om water te halen. Ook nu weer. Grappig. Ik besluit om het vandaag opnieuw te proberen. Iets meer toegesneden  : een leeg glas betekent dat er water in moet. Zometeen loop ik naar de kast en haal ik mijn mooiste glas tevoorschijn, een glas met een verhaal…. welke zal ik kiezen voor vandaag?

Ik drink per dag gewoontegetrouw twee espresso’s, een glas karnemelk en een potje thee. Dat is het wel zo’n beetje. Soms een of twee glazen wijn. Ik zorg dus niet goed voor mijn nieren. Ik neem vandaag het besluit om iedere keer als ik achter de computer kruip, een groot glas water mee te nemen. Dat is dan in een mum van tijd op. Het is vandaag vooral een regel- en schrijfdag. Zou het me lukken om een begin te maken met een nieuwe gewoonte- eentje die goed voor me is?

In mijn jeugd waren er al liga’s. Ze zaten achter elkaar in een vierkante doos. Toen mijn kinderen klein waren zaten ze in cellofaan, in tweeverpakking. En laatst kreeg ik er een van iemand in de auto: als ‘tussendoortje’. Fruitkick / appel. Verpakt in zijn uppie in ondoorschijnend plastic met reclame erop, niet meer vierkant maar een soort gevulde reep. Volgens de doos met 6 stuks erin, is er over van alles nagedacht: zuurteregelaar, bevochtigingsmiddel, verdikkingsmiddel, geleermiddel, koolzaadolie…

Ik breng mij mijn liga van vroeger voor de geest

De geur, zoet, weeïg, het geluid van de eerste knak, het droge uiteenvallen, warme thee erbij, vanille…

liga doopte je toen in de mond

Vandaag start de eerste bijeenkomst van een aandachttraining die ik mag begeleiden hier op IJburg. Acht weken lang oefenen de deelnemers zich een uur per dag in aandacht. Dat doen ze aan de hand van een ingesproken begeleide meditatie. Er zijn ook kleinere, meer informele oefeningen. Deze week schrijf ik er een paar op. Die te maken hebben met ‘eten & drinken’. Bijvoorbeeld deze:

• je bent thuis en je denkt : ik lust wel een kopje thee
  
• water in de waterkoker of in de ketel
• warmtebron aan
• water horen koken
• optillen, tot schuin boven het kopje
• uitgieten en met volle aandacht bij de beweging blijven:  dit is - gieten
  
• de verdamping opmerken
• neerzetten
• met aandacht voor de beweging het theezakje optillen en neerlaten
  
• kijken naar het water en naar het zakje in het water, helemaal aanwezig
  
• nieuwsgierig opmerken hoe de kleur van het water verandert
• hoe het water beweegt…..
  
• huh?
  
• besluiten om het theezakje eruit te halen
• het zakje nog even met aandacht op en neer bewegen
• wegleggen
• beide handen om het kopje : warmte voelen
• ruiken

• lippen plaatsen aan de rand van het kopje
• ……tot de laatste slok aanwezig zijn bij de beweging van de slokdarm en alle bewegingen daartussen in….
• ……en bij wat dat met je doet……

en iedere keer als de aandacht afdwaalt, vriendelijk en beslist de aandacht weer terugbrengen naar :

drinken

elk moment voor jezelf

elke keer anders

Naar je handen kijken als ze de kraan pakken. Het metaal voelen. Zien draaien. Wachten tot de eerste druppels komen. De reactie van de huid opmerken, overal verschillend. Besluiten om de regen in te gaan. Hoofdhaar ook of dit keer niet? Kijken naar de tube. De tube pakken en openklikken. Gel op de handen doen en dan met aandacht voor de beweging de huid raken. Overal. Volledig aanwezig bij de aanraking. Van moment tot moment. Nergens anders aan denken….

Het is zaterdagmorgen, half negen. Buiten regent het. Zometeen moet ik de deur uit. De eerste reactie : wat vervelend nou. In mijn hoofd flitsen beelden voorbij waarin ik mij zie rennen: gauw de auto in! Ik zie me in de auto stappen, ruitenwissers gaan heen en weer, en ik zie me op de plaats van bestemming zo snel mogelijk naar binnen vluchten… allemaal beelden van haasten en jagen. En al die beelden in een split-second.     Vlugvlugvlug

Het grappige is : mijn auto staat in werkelijkheid laag en droog in de parkeergarage onder mijn flat… en het beeld dat in mijn hoofd voorbij kwam was dat van mijzelf rennend naar een stationair draaiende auto op het parkeerdek van Ikea-Amsterdam. Regen roept bij mij kennelijk associaties op van ‘rennen’, van ‘wegwezen hier’ en ‘niet-willen-meemaken’. Terwijl regen ook een heel andere ervaring teweeg kan brengen.

Regen is in staat om alle zintuigen wakker te schudden.

ik kan druppels voelen vallen, horen vallen, zien vallen

en als ik besluit om stil te staan en aandacht aan het moment te geven ook :

ruiken vallen….proeven vallen….

Natuurlijk vallen er dan wel meer druppels op mij en zijn er momenten dat dat niet handig is. Bijvoorbeeld op het parkeerdek van Ikea.

Maar regen is in wezen heel uitnodigend

Ooit was de Dalai Lama in gesprek met Westerse wetenschappers over de verschillen in de manier waarop in het Westen en in het Oosten werd gemediteerd. Westerlingen bleken wel heel erg te lijden aan een hoge dosis zelfreflectie. Dat wil zeggen: veel innerlijk commentaar…. streng voor zichzelf… snel van oordeel over de omgeving. Ze waren prestatiegericht, wilden het vooral ‘goed’ doen en zo min mogelijk ‘fouten’ maken.

Bij mediteren kun je het niet goed of fout doen. Is er geen prestatiedrang : elk moment begin je gewoon weer opnieuw. En iedereen is en blijft een beginneling.

Zoals mijn leermeester Linda Lehrhaupt zei, ‘Beginner or Master, it does not matter. What matters is the Beginner’s mind!

.

De oefening voor vandaag?….

-Jippie! wat een speeltuin! ik ben elk moment een beginneling!

.

Dit is geen blog voor ‘zelfontwikkeling’. Stop daar maar mee. Met de gedachte dat je bij lange na nog niet ‘af’ bent: ‘later pas ben ik goed genoeg’. Het ontdekken van patronen, valkuilen, het najagen van authenticiteit, het werken aan talenten, prachtig natuurlijk. En in bepaalde fasen van het leven ook zeker nodig. Een mooi niveau om te bereiken, maar niet nodig om het leven in zijn volle breedte te ervaren.

Met stilstaan | aandacht gaat het maar om 1 ding : de kunst van het aandacht schenken aan wat Hier en Nu is. Zonder te oordelen en vanuit liefdevolle vriendelijkheid. In verbinding met jezelf en met de omgeving. Niet ‘aandacht vragen’, maar ‘beschikbaar zijn voor wat is’. Open, ontvankelijk, nieuwsgierig. Toelaten dat het leven je verrast: elk moment opnieuw. In verwondering. Het leven is je leraar.

uitnodiging : de gedachte dat je nu niet goed genoeg bent, nog niet ‘af’, dat er eerst dit en dan pas dat nodig is voordat…., al die uiterst interessante voorwaardelijkheid die in je hoofd ongemerkt voorbijkomt, opmerken…. in verwondering…. : wat grappig, daar heb je er weer een….

Aandacht oefenen, opmerkzaamheid trainen, begint met ‘naar binnen kijken’. Meestal niet echt een alledaagse bezigheid. De komende twee maanden staan in het teken daarvan. Weten wat er in je omgaat op het moment dat het in je omgaat, dat is de basis. Gaandeweg gaan we over naar het naar buiten kijken. Met de bedoeling om vervolgens ons te oefenen in wat het is om beiden gelijktijdig te doen: om in verbinding met jezelf, open en nieuwsgierig de buitenwereld waar te nemen en tegemoet te treden. Vanuit een houding van innerlijke kracht.

Naar binnen kijken is heel basaal. Heel aards. Het heeft niets met zweverigheid te maken. Het gaat om het herstellen van de verbinding met jezelf. Vreemd wel dat we iedere dag de tijd nemen, soms meermalen, om in de spiegel kijken. Om ons te scheren, of make-up op te doen, ons haar te fatsoeneren en ons jasje recht te trekken. En dat we niet met evenveel aandacht ook kijken naar ons innerlijk. Hoe staat de vlag ervoor op dit moment?
Dat is ons niet geleerd.

Je kunt er vandaag mee beginnen, als je dat wilt:

Je kijkt op het toilet iedere keer even in de spiegel : hoe staat de vlag er op dit moment voor, van binnen? en oh ja, bijna vergeten: hoe ziet het er eigenlijk van buiten uit?

Het begint met stoppen.
Stoppen met waar je mee bezig bent.

Dat klinkt eenvoudig, maar simpel is het niet. Lichaam en geest hebben een eigen dynamiek waaraan je gewoonlijk gehoorzaamt.

Een voorbeeld. druk dit scherm even weg en probeer een minuut lang niets te doen.

1, 2, 3…………………………………………………………………………………………………………………………….60

Een onmogelijke opgave. In je lichaam was er de aandrang tot bewegen – even verzitten, over iets wrijven, kriebelen, het kan van alles zijn. In je hoofd kwamen allerlei gedachten op. En daar had je mogelijk ook gevoelens bij. Bij stilstaan | aandacht gaat het dan ook niet om ‘niets doen’ of je hoofd ‘leegmaken’. Dat is een illusie.

Stilstaan | aandacht begint met op een liefdevolle, vriendelijke manier opmerkzaam te zijn op wat er in je omgaat : aan lichamelijke sensaties, gedachten en gevoelens. Opmerken dat

er misschien onrust in het lichaam is, aandrang om te bewegen, jeuk op een bepaalde plek en de automatische neiging om daar wat aan te doen.
er in een korte spanne tijds talloze gedachten voorbij fietsen in je hoofd. Die er al zijn voor je er erg in hebt. Sommige dringen tot je bewustzijn door. De meeste niet.
er kennelijk met die gedachten ook allerlei gevoelens gepaard kunnen gaan, die er ook al zijn voordat je je ervan gewaar bent.

Stilstaan | aandacht nodigt je uit om te stoppen met het als vanzelf meegaan in de maalstroom van reactiviteit.