De afgelopen jaren is het uitsluiten van onzekerheid een belangrijk deel van ons leven geworden. Er gaan miljarden om in de wereld van het anti-terrorisme, in het versterken van dijken, in rampenoefeningen al dan niet met buitenlandse hulp, in de handhaving van wet- en regelgeving & in de wereld van de verzekeringen. Zelfs in de systematiek van bonussen. Allemaal bedoeld voor ‘het geval dat…..’

We werken hard om een bepaalde mate van voorspelbaarheid in ons leven te garanderen : een vast inkomen bijvoorbeeld, of tenminste een basisinkomen, waar wij en degenen die financieel van ons afhankelijk zijn, van kunnen leven. Ook persoonlijk risicomanagement is een vanzelfsprekendheid geworden in onze cultuur. Je stelt toch tegenwoordig zelf het pakket samen waartegen je je verzekert!

Ik heb een aantal jaren geleden in stilte mogen mediteren over de als… dan ‘s in mijn leven. Ik stond op een kruispunt in mijn loopbaan en vroeg me af : wat als ik dit doe, en wat als ik dat doe… Pas na dagen gedelibereer in mezelf, kon ik het denken in ‘als-dan…’ – een beetje loslaten -

IJzingwekkend stond het voor me

‘als-dan’ bestaat niet

hooguit als gedachtenconstruct

…. op dat moment letterlijk misselijk-makend….

nu een bevrijdende realiteit