Het is zaterdagmorgen, half negen. Buiten regent het. Zometeen moet ik de deur uit. De eerste reactie : wat vervelend nou. In mijn hoofd flitsen beelden voorbij waarin ik mij zie rennen: gauw de auto in! Ik zie me in de auto stappen, ruitenwissers gaan heen en weer, en ik zie me op de plaats van bestemming zo snel mogelijk naar binnen vluchten… allemaal beelden van haasten en jagen. En al die beelden in een split-second.     Vlugvlugvlug

Het grappige is : mijn auto staat in werkelijkheid laag en droog in de parkeergarage onder mijn flat… en het beeld dat in mijn hoofd voorbij kwam was dat van mijzelf rennend naar een stationair draaiende auto op het parkeerdek van Ikea-Amsterdam. Regen roept bij mij kennelijk associaties op van ‘rennen’, van ‘wegwezen hier’ en ‘niet-willen-meemaken’. Terwijl regen ook een heel andere ervaring teweeg kan brengen.

Regen is in staat om alle zintuigen wakker te schudden.

ik kan druppels voelen vallen, horen vallen, zien vallen

en als ik besluit om stil te staan en aandacht aan het moment te geven ook :

ruiken vallen….proeven vallen….

Natuurlijk vallen er dan wel meer druppels op mij en zijn er momenten dat dat niet handig is. Bijvoorbeeld op het parkeerdek van Ikea.

Maar regen is in wezen heel uitnodigend