Het is alweer een aantal jaren geleden dat iemand me belde en zei dat hij pijn had. En bij pijn dacht ik toen nog onmiddellijk en uitsluitend aan een fysieke klacht. ‘Waaraan, wat heb je?’ – vroeg ik dus. Ik kende hem als iemand die altijd op zoek was naar een grens. En ik zag in mijn verbeelding onmiddellijk een auto-ongeluk voor me. Maar hij zei: zielepijn. Daar schrok ik van.

Inmiddels ben ik vertrouwd geraakt met allerlei betekenissen van pijn. Met het verschil tussen pijn stillen (ik heb/wil geen pijn) en in pijn ondergaan (ik ben mijn pijn). En het hele brede spectrum daartussen: de wijde, wijze schaal-van-ruimte.

De schaal van ruimte is ongekend open. Ruimte-gevend. Een van de belangrijkste hulpmiddelen om mezelf te dragen in welke pijn ik ook maar ervaar, van welke aard dan ook, is  het principe van ernaar toe-ademen. Naar wat ik ook ervaar,

ernaar toe-ademen

ruimte maken

bedding creëren

waarin wat zich ook maar openbaart, mag drijven….

daar waar een ongekende zee van ruimte welt