In de westerse cultuur gaat het om doen, handelen, bezig zijn, zo niet met de handen – dan met het hoofd. In de oosterse cultuur is er het weet hebben van de paradox van het niet-handelen. Niet-handelen wil niet zeggen niets ‘doen’. Dat is heel iets anders. Er zijn grofweg twee soorten niet-handelen: in het ene geval verricht je geen naar buiten gerichte handeling (een vorm van mediteren) en in het andere geval is het zoiets als werken zonder inspanning te leveren: vanuit een vloeiende vanzelfsprekendheid het ‘doen’ laten ontstaan. Zien wat gedaan wil worden. En doen wat gedaan wil worden. In beide zit geen wilscomponent of doelgerichtheid. Het gaat moeiteloos. En beide vormen komen op hetzelfde neer. In beide manifesteert zich het ontluiken van het huidige moment.