Soms heb je gewoon geen aandacht voor de ander. Je voert wel een gesprek, maar je bent er niet echt bij. Toen ik nog in de politiek zat, had ik dat vaker. Dat is ook wel eigen aan de politiek, want daarin sta je voortdurend in de reactie-modus. Je bent er vooral om te reageren op… , om vragen te beantwoorden, soms met een microfoon onder de neus. Wat vindt u?

Dus onwillekeurig ben je tijdens het verhaal van iemand al bezig met de eigen reactie. Je luistert maar half. En dat is merkbaar voor de ander. Tegenwoordig geef ik workshops in receptief spreken en responsief luisteren (Insight Dialogue). Als je met aandacht spreekt vertrouw je erop dat de woorden die gezegd willen worden als vanzelf in je boven komen, je hoeft ze niet te ‘bedenken’, ze komen naar je toe. En als je met aandacht luistert richt je je op wat je waarneemt : de woorden die iemand zegt, de overige signalen die iemand geeft en wat die met je doen. In verbinding met de ander en tegelijkertijd in verbinding met jezelf.

En soms val ik dan weer terug. Zoals laatst in een gesprek met iemand. Die sprak mij er in alle vriendelijkheid naderhand op aan. En het klopte : ik was niet in verbinding. Dergelijke feedback is kostbaar. Dan staat er even een leermeester tegenover je. Iets om te koesteren.