Gisteren werd bij mij een pakje bezorgd

De bel ging, -de hond vloog naar boven, rolde halverwege naar beneden, herstelde zich en klom zich werkenderweg weer op. Om vervolgens -nog meer gedreven dan voorheen- iedereen en alles op ‘de stoep’, met haar aanwezigheid te begroeten. De voordeur is nu eenmaal boven, in de gang.

niemand te zien, wel een doosje

Eind augustus was ik in Maastricht en daar ontdekte ik een winkel die ‘mijn’ geur had. Nou ja, niet op voorraad, maar wel op bestelling. Een winkel die als een van de weinigen in Nederland officieel de firma vertegenwoordigde waar de geur vandaan komt. En ik ben een redelijk trouw typje. Op meerdere fronten serieel monogaam. Tussen mijn 15de en 30ste jaar vergezelde mij : Fidgi – achteraf bezien, een geur van zwaarte en diep verlangen…  Laatst vroeg ik er nog naar, maar het merk is niet meer in de handel. Daarna klom ik in de allereerste geur van D&G (Dolce e Gabbana). Een ander werkwoord heb ik even niet. Indertijd waren het twee jonge mode-ontwerpers. Hun geur was eveneens vervat in een smalle, rechthoekige fles. Strakke vorm met ditmaal met een chique-rood kapje. Jaren later heb ik het subtiele verschil mogen ervaren tussen een geur die verlangen weerspiegelt, een geur waarvan jij besluit om je die eigen te maken (ik klim erin!) – en de geur die zich voegt naar jou (en waarin jij dus mag wonen).

Dat was na een ontmoeting in Antwerpen, in een smalle winkel, een pijpenlade, met een aantal pittbulls op zachte kussentjes achterin. En met -achteraf bezien- uitzonderlijke merken waar het gaat om ‘geur’. Een dierbare vriendin van mij duwde me erin : Nou jij! … En ik wist niet veel meer te zeggen tegen de mevrouw achter de toonbank dan:

eh … als u nu naar mij kijkt, wat past dan bij mij ..

Vakmanschap zegt dan genoeg

ik bedank beiden