Er zijn bibliotheken vol geschreven over macht. Over machtsmisbruik. En over allerhande tussenvormen van al dan niet verlicht despotisme. Macchiavelli was zeker niet de eerste, maar hij zette in Europa wel een lange traditie in gang van denken in afgescheidenheid. De enkeling die miljoenen de dood in jaagt (Hitler, Stalin, Mao…) De machthebber versus de talloze machtelozen. En toch, die afgescheidenheid lijkt maar schijn.

Ik moet eraan denken bij de ontmanteling heden ten dage van DSB. Ik moet eraan denken nu een neef van mij zichzelf van het leven heeft beroofd omdat hij op zijn leeftijd (59 en werkloos) geen perspectief zag op een nieuwe toekomst. In de democratie zoals wij die de laatste tientallen jaren in Nederland hebben ingericht is van de weeromstuit niemand meer eindverantwoordelijk. Iedereen voelt zich verstrikt in een web van afhankelijkheden. Waarin iedereen kan wijzen naar een ander.

Met als gevolg: machteloosheid onder de machtigen. Door sommigen als reëel ervaren, door anderen uitgenut.

Niemand regeert - is de titel van een onlangs verschenen boek over de Nederlandse politiek. De afgescheidenheid heeft zich in ons land op een subtiele manier omgevormd tot des-niemandheid.

En misschien is dat wel angstaanjagender.