Vanmorgen zei iemand tegen mij dat vijftigers soms zo monomaan zijn. Niet saai, helemaal niet, maar ‘monomaan’. Het duurde even voor ik begreep wat hij bedoelde. En als ik het tot me door laat dringen en om me heen kijk, naar leeftijdgenoten, denk ik: nou, daar zit wel wat in…. En als ik naar mezelf kijk, nou….

Wat van belang is, is om bij jezelf te rade te gaan: wat doe ik nou eigenlijk allemaal op de automatische piloot? En daar dan in alle milde vriendelijkheid nieuwsgierig naar kijken…. hoe zit het eigenlijk bij mij. Dat is echt een ontdekkingstocht….

Bij aandachttraining staan we daar een aantal weken bij stil. En soms rol je dan van de ene verbazing in de andere….