In het westerse denken zit een opmerkelijke aanname over Tijd. Al vanaf onze geboorte worden we gemeten en moeten we op een bepaalde leeftijd dit en dat kunnen. Want dat is de norm. Mijn zoon tekende jaren achtereen strips. Over een mannetje dat graag ‘petesaminetee’ dronk en allerlei avonturen beleefde. In het bijzonder op het voetbalveld. Hij kon glunderen om dat woord, want niemand kende het. De personages bestonden uit twee cirkels, vier bezems, twee stippen en een halve maan waar grote ballonnen tekst uitkwam. …Tot op de dag dat de juf zei dat hij nu toch wel te oud was voor twee cirkels en vier bezems. Hij leerde in een rap tempo tekenen zoals het hoorde en daarmee was het striptekenen voorbij. Zo gaat dat bij ouder worden. Als je ‘het’ voor je 18de niet gedaan hebt, is er eigenlijk iets mis met je. Als je op je veertigste nog in een huurhuis zit ook. Als je op je vijftigste niet …., vul maar in…  We meten al van jongs-af-aan de kwaliteit van het eigen leven af aan wat ‘hoort’ bij onze leeftijd..

Sluipenderweg is onze blik zich gaan richten op wat tot nog toe niet bereikt is, nog niet ervaren. Vanuit een onbewuste en gaandeweg opgebouwd verlangen om ‘erbij’ te horen, iemand te zijn die deugt. Een verlangen naar erkenning en bevestiging. Als ik dit eenmaal gedaan heb, ervaren heb, gekregen heb, bereikt heb, dan….. hoor ik erbij, ben ik gelukkig, mag ik er zijn, doe ik het goed….

Het is een bijzondere oefening om stil te staan bij hoe het er nu op dit moment met je voorstaat, precies zoals het nu is -  wat verlang ik eigenlijk op dit moment zelf. Zonder er direct een oordeel over te hebben : met een milde blik observeren

-en als er een verlangen is, dat verlangen dan liefdevol benaderen: ah, interessant! er is kennelijk in mij dit verlangen

-en dan vriendelijk en mild het subtiele onderscheid aftasten tussen het verlangen zelf en het ‘onvervuld-zijn’ ervan..

-en wat dat met je doet