Gisteren zat ik naast twee dames in Theater Diligentia in Den Haag. Die hadden op alles wat er op het toneel gebeurde, commentaar. De Federatie Vrouwenopvang hield een bijeenkomst in het kader van de Week tegen het Geweld. Lady speaker Sophie Hilbrand rijgde de onderdelen aan elkaar – oh, wat een kort rokje! Do trad op met het lied Zingen in het Donker, titelsong van de gelijknamige film over huiselijk geweld met Carice van Houten in de hoofdrol. Oh, nog korter rokje! Deelnemers aan Dancing with the Stars beeldden in lyrische hiphop een ruzie uit tussen een man en een vrouw. Zo, was die klap echt?! Een man hield een ‘dader-monoloog’, -jaja, dat zeggen ze allemaal, eikel! En zo ging het maar door. Daartussendoor indringende verhalen en cijfers. Huiselijk Geweld is de meest voorkomende vorm van geweld in Nederland. Jaarlijks overlijden er zo’n 50 kinderen aan, en zo’n 40 tot 80 vrouwen. Het werkelijke aantal ligt zeer waarschijnlijk hoger. Per jaar zijn alleen al in Nederland 100.000 kinderen slachtoffer, danwel getuige van huiselijk geweld. Noraly Beyers zocht de grens op van de ‘corrigerende’ tik. Dominee Gremdaat ging in op de begrippen ‘haat’ en ‘vergeving’. Inhoudelijk was er voor mij niets nieuws.

Maar tot mijn verrassing hield Ineke Smidt, directeur van de Federatie Opvang – lid van de SER en nog heel veel andere geledingen-, haar gehoor voor dat ze baalde van al die bureaucratie: er zijn instellingen die te maken hebben met wel 16 verschillende financieringsstromen met elk een eigen reeks aan verantwoordingsmomenten! En dat een gezonde administratie niet automatisch leidt tot gezondere mensen. En dat als zij – en wij!, de professionals in de zaal- het maar voor 1 dag voor het zeggen hadden in Den Haag, dat WIJ wel wisten hoe het georganiseerd moest worden. En als het nodig was konden we met elkaar veel meer mensen met bussen mobiliseren dan de FNV ! Geroezemoes in de zaal. Ik ging op het puntje van mijn stoel zitten: nu komt het. En Schmidt vervolgde: maar dat hoeft nu niet omdat we samen op de goede weg zijn. Er wordt zoveel meer samengewerkt dan voorheen.’

Ik heb naar haar gezocht tijdens het buffet, maar kon haar niet vinden. Dat wil niet zeggen dat ze er niet was. Maar het was wel erg koud terug naar huis. Want hoe zou het echt zijn? Als de professionals het zelf voor het zeggen hadden? En niet slechts vanuit het donker commentaar konden leveren op eikels en rokjes?

Oh, die droom had ik zo graag naast me willen horen…