Ik weet wat het is om verslaafd te zijn. Ziek, omdat een automatisch patroon met je aan de haal gaat. Een gedachte die zich in je vasthecht, een inbeelding, een gewoonte, een onweerstaanbaar verlangen. Ter vervulling van een kortstondig goed gevoel. Je rijgt tot aan jouw en andermans erkenning, in de tussentijd escape na escape. Het verlangen heeft me gelukkig niet meer in de greep. Ik heb het leren duiden: Ah, daar ben je weer! Interessant! Maar ik ga niet met je mee.

In de politiek heeft verslaving vele kanten. Vandaag treedt een Tweede-Kamerlid van de VVD af omdat hij uit de school heeft geklapt over wat de Majesteit gezegd zou hebben in een vertrouwelijk gesprek met Tweede-Kamerleden. Een doodzonde. Dat mag niet. Dat wist hij natuurlijk wel, maar hij deed het toch. Willens en wetens. Dat intrigeert me.

Mensen die verslaafd zijn aan de kick, waarvandaan ook, zoeken de grens op…. in afwachting. Het kamerlid wist maar al te goed dat wat hij deed niet door de beugel kon, regelrecht inging tegen de mores binnen het Haagse. Willens en wetens op enig moment tegen de lamp lopen, niet met voorbedachten rade, maar de grens aftastend: hoe herkenbaar!

Het zegt veel over de druk op politici. Zoals bijvoorbeeld ook op wethouders (zie Binnenlands Bestuur van deze week), van wie 1/3de inmiddels -binnen de reguliere 4 jaar- is afgetreden om ‘politieke’ redenen, maar nog erger: van wie 10% (ja: 10% !!!) binnen de reguliere bestuursperiode van vier jaar, is afgetreden om ‘gezondheidsredenen’. Het wordt hoog tijd dat de Arbo-wet ook gaat gelden voor bestuurders.