Mijn grootmoeder aan moeders zijde borduurde. Ik heb nog ergens een kerstkleed, rood met geborduurde hulst en witte kaarsen erop. En ik heb van haar een handdoek. Met een geborduurde blauwe vlinder. De handdoek is grauw en versleten. Ergens zit een gat en er hangen rafels aan. Maar ik kan de doek niet wegdoen. Het is mijn poetsdoek. Door met die doek te poetsen, verbind ik me. De vraag is alleen, waarmee?

Ik ben opgegroeid met reclame voor Spic & Span, en ik ken de geur van boenwas en groene zeep. Maar ik verbind me niet met properheid. Ik voel dan eerder een mate van afkeer: zoveel afmatting voor een glimmend doel. De handdoek verbindt me wel met iets anders, iets wat daar achter zit : de voldoening en de trots van mijn grootmoeder en van mijn moeder. De een runde een groot gezin met 9 kinderen en de ander een gezin plus een praktijk. En toch hielden zij oog voor het detail. Wie op een dunne handdoek een blauwe rups laat ontpoppen, rijgt steek na steek verlangen. Misschien is het wel dat: dat ik me mag verbinden met hun verlangen.

Poetsdoeken gaan gelukkig lang mee