Een paar dagen geleden gaf ik een workshop aan docenten en managers van ROC’s  /Handel. Ze hadden een tweedaags congres en dit was de avond van de eerste dag. Met al drie programma-onderdelen achter de rug, een diner met parelhoen danwel goudbrasem achter de kiezen, plus de nodige flessen op tafel… - om dan nog om 20.45 te willen deelnemen aan een workshop! En dan ook nog eentje over De kracht van Aandacht. Heel moedig!

De organisatie had me dan ook gewaarschuwd, als het er misschien 15 zijn, was het al mooi. Omdat 24 in de groepsdynamica het maximum aantal is voor een kring, had ik van tevoren 24 stoelen klaargezet, want je weet maar nooit… Op een van de stoelen lag mijn klankschaal. Toen ik uiteindelijk kort voor de aanvangstijd de zaal binnenkwam, was ik helemaal verrast : drie concentrische cirkels en maar 1 stoel vrij, die met de klankschaal. Ik kon er nog net bij. Wat een feest!

Mijn klankschaal heb ik ooit ergens in een wereldwinkel gekocht. Het is een simpele minimale uitvoering, die op een kussentje paste in de palm van mijn hand. Ik kocht de schaal om aandachttraining mee te kunnen begeleiden, maar inmiddels is het van gebruiksvoorwerp veranderd in slaginstrument. Of beter : zanginstrument. De viool onder de instrumenten van het verre Oosten.

Ik leer gaandeweg in de praktijk hoe ik de schaal kan laten zingen. Zoals in een zaal met 30 sprekers -ik had de groep inmiddels opgedeeld in tweetallen voor een tweegesprek. Zodra de klankschaal klonk sterfde het geluid van spreken weg. Ik weet inmiddels hoe dat komt: niet door de kracht van het ’slaan’, maar door de resonans van het ‘aanraken’. Het zingen.

Het zingen van een klankschaal kan 60 mensen weer in het hier en nu brengen. Betoverend….