Er zijn steeds meer momenten in mijn leven waarop ik ontroerd ben. En ik ben er niet langer bang voor.

Ik neem nu de ontroering in me waar en kan er woorden aan geven: er is op dit moment in mij ontroering. De ervaring is dan diep. Zelfs dieper dan wanneer het gevoel me eenvoudigweg op sleeptouw zou nemen. Juist het benoemen ervan, het afstand scheppen, ernaar kijken vanuit liefdevolle vriendelijkheid, maar er niet in meegaan, brengt een ongekende verdieping. Vreemd, maar zo is het.