Soms heb je dat op je werk. Dat je denkt: en toch klopt er hier iets niet…. Je doet wat je moet doen, maar wat je doet, tja, eigenlijk, eerlijk gezegd….. daar heb je een gevoel van onrust bij: ergens klopt er iets niet…..

Een voorbeeld : je levert cijfers aan of je leest ze – in excel of in powerpoint / dashboard -,  en je weet in het hoofd of gevoelsmatig: die cijfers zijn niet de realiteit. Maar slechts een afspiegeling daarvan. Zozeer geabstraheerd, dat ze de werkelijkheid slechts ten dele benaderen. Sterker, wat er echt gaande is, staat er helemaal niet. Vertaalt zich niet in meetbare eenheden….De werkelijkheid van alledag onttrekt zich aan de logica van zich steeds verbollende rationaliseringen.

Wie dan denkt, ben ik gek -of hoe zit dat-  komt mogelijk bij mij op de Rijnlandweek. De eerste week van januari. Die mist dan natuurlijk wel ‘de nieuwjaarsborrel’ van de eigen organisatie, en denkt: kan dat wel? Maar het verlangen om in die -toch eigenlijk best wel ietsje minder productieve week-, zinvol werk te doen, betaalt zich dubbel en dwars terug.

Gisteren was er een reünie van de eerste vier Rijnlandweken. Spontaan georganiseerd door een tweetal deelnemers. Ik had nergens aandeel aan. Niet aan de organisatie of de opzet van het programma. Ik was ‘deelnemer’, genodigde, als ieder ander. Dat zette me in de grondtoon van luisteraar. Ik mocht luisteren naar verhalen over wat de Rijnlandweek met zich mee had gebracht. Hoe die week resoneerde. Ik heb het niet zo laten blijken, maar wat een ontroering was er in mij.

Ontroerend om te mogen luisteren. Van wat op papier niet meer is dan een schamel moment in de tijd- van maandagmorgen 10.00 uur tot en met vrijdagmiddag – zeg 16.00 uur….  En wat dan kennelijk resoneert…. in mensen, zingend als een klankschaal….