Soms ontmoet ik mensen die zich van die ontmoeting in het hoofd al een hele voorstelling hebben gemaakt. Zoals een tijdje terug aan een groot diner. Er was een tafelschikking gemaakt, en even oprecht als ontroerend vertelde de dame naast me dat ze tevoren had gehoopt dat er zou worden gechangeerd, zodat ze niet de hele avond naast dezelfde persoon hoefde te zitten. Want ja, het zal je maar gebeuren dat het iemand is die je helemaal niet ligt….

Ik ken die manier van in de wereld staan goed. Die begon bij mij in mijn tienertijd - als die en die nu dit doet / zegt …enz, dan doe ik / zeg ik dat… De wereld van als-dan. Hoe herkenbaar : als ik maar naast leuke mensen zit, heb ik een goede avond! Ik mat mijn ervaringen in het moment, af aan de mate waarin ze aan mijn verwachtingen voldeden.

Dat was wel heel vermoeiend. Want niet de realiteit, het moment zelf, deed er voor mij toe, maar de innerlijke meetlat die ik er naast had gelegd, was leidend. En ‘goed’ was : wat overeenkwam met die meetlat.

Die manier van leven heb ik afgelegd. Degenen die mij liefhebben maken zich wel zorgen: ik denk weinig na over mijn toekomst. Bijna op het principiële af. Dat klopt. Mijn toekomst heb ik in het geheel niet voor ogen. Die bedenk ik niet -ik kan me er ook geen voorstelling van maken. Die ontvouwt zich, in haar eigen tempo. Verrassender dan ik zelf bedenken kan.

Die levenshouding kan ‘goed’ uitpakken, maar ook ‘minder goed’. Zeker in economisch opzicht. Dat laatste neem ik dan maar voor lief… Ik kan niet anders. Er is geen weg terug als het inzicht rijpt dat er geen ander moment belangrijker is dan dit moment.