Vandaag had ik een blind date. Nou ja, ik wist naam en toenaam, plaats en tijd, mobiel nummer en email-adres. Hoezo ‘blind’?  Wie gaat solliciteren bij een bedrijf weet vaak nog minder. En goed beschouwd is elk moment een soort blind date: je weet nooit echt wat er gaat gebeuren. Niet als je naar een film kijkt, de hond uitlaat, je ouders belt, op de tramhalte staat te wachten….

Vanavond kwam er een man naar me toe: of dit wel echt de halte van lijn 26 was… Yes, absolutely. Hij aarzelde en wees: but the sign doesn’t say so. -Oh, really? doesn’t it? Oh, well, don’t bother, if the sign doesn’t say so, it doesn’t mean that reality doesn’t say so!

Kort daarvoor was ik langs het tibetaans centrum gelopen. Het was koud en ik werd naar binnen gezogen. Er lagen boeken met welluidende mystieke titels. Niet echt voor mij bestemd. En er was een vitrine. Met gebedsvlaggen, tingsha’s en klankschalen. Op kussentjes. Het kussentje van mijn eigen kleine schaal is versleten. Dus ik vroeg of de kussentjes ook los te koop waren. Dat was zo, maar het formaat dat ik zocht hadden ze niet. Eenmaal de vitrinekast open, zag ik de klankschalen voor het eerst- dat wil zeggen ‘als klankschaal’. Zes stuks.

Ik had met mezelf al eerder afgesproken dat ik er aan toe was om een nieuwe uit te zoeken. Dat klinkt calculatief, maar het was toch echt een kwestie van gevoel. Ik verlangde naar de verdieping in de klank. Er zijn een paar adressen in Nederland waar nog authentieke schalen verkrijgbaar zijn. Ik had me voorgenomen om naar Drenthe af te reizen, naar een verzamelaar, en een dag lang de tijd te nemen om een goede uit te zoeken. En goed is dan : eentje die bij mij past.

Maar nu ik de schalen zag als schaal, kon ik het niet laten… En de tweede schaal uit de vitrine raakte me. Ik hield haar op mijn vingertoppen en tikte zachtjes met het slaghout. De klank klonk in.

Er bleek een monnik in het centrum te zijn die me vriendelijk tegemoet kwam en me liet zien hoe ik de schaal niet moest laten rusten op mijn vingertoppen maar op de vlakke hand -strak en stevig- en hoe ik het slaghout moest houden : langs de bolle kant en gaandeweg hoger om de schaal te laten zingen….

Blind date met een schaal. Zoiets verzin je niet.