Een paar dagen terug schreef ik dat er mateloos veel manieren zijn om naar iets te kijken. En eigenlijk zijn die er al in mezelf, nog los van hoe anderen datzelfde ‘waarnemen’. Ik oefen het wel eens: lang naar iets volkomen onbeduidends kijken. Bijvoorbeeld gisteren, een stukje vloer in de tram. Als ik goed kijk naar dat ene stukje vloer, zeg -meer dan twee minuten… gaat het vertellen.

Ik moet mezelf dan wel iedere keer weer terughalen: ik word afgeleid want hopla, ik kijk naar mijn overbuurvrouw, met ipod, en ga fantaseren over wat ze allemaal wel niet zal horen… of ik ga staren en ben in het hoofd bezig met waar ik naar toe ga. De kunst is dan om jezelf weer terug te halen, vriendelijk en beslist, naar dat stukje vloer. Een soort puppy-training van de geest.

Alleen maar waarnemen wat er nu is, op die paar vierkante centimeters, aan kleurstellingen, lichtreflecties, vlekken… allemaal op hun beurt veranderlijk. Diezelfde plek in diezelfde tram ziet er vandaag weer heel anders uit.