Buiten sneeuwt het en binnen is het inmiddels ook aardig koud. Sinds gisteren. Aan het begin van de avond viel de verwarming bij mij thuis uit. Nuon gebeld. Vanmorgen komt een verwarmingsmonteur. Ik heb mijn bergschoenen aan en mijn favoriete trui. Die heb ik gekocht nadat ik vorig jaar was omgekieperd in de Canadese wateren. Fleece van binnen, wolgebreid van buiten en met een grote ‘moose’ erop. Van het type dat Colin Firth moest dragen tijdens het kerstdiner in de film Bridget Jones’ Diary.

Echt koud heb ik het niet. Op IJburg kan de wind wel snijden.  En als de pas gevallen sneeuw wordt opgejaagd, wil de hond niet graag gebogen zitten. Echte kou ken ik alleen nog uit mijn jeugd. Om 7.00 uur omkleden in de houten badhokjes van het zwembad aan een zijtak van de Linge. Op de vlonder klappertandend wachten tot het fluitje van de badmeester gaat en je ‘erin’ mag. In bed liggend op de onverwarmde zolder bij oma thuis, met bloemen op de ramen en de geur van vocht in het hout van de sponningen en de dakspanten. Het geluid van de wind - toonhoogteverschillen, het aanzwellen en weer afnemen, en in de veilige wetenschap dat je grote broer in het andere kleine kamertje op zolder ligt. Spannend. Mijn kinderen zijn hun hele leven al dubbel glas gewend. Lipbalsem in hun tas als een vanzelfsprekendheid. Ergens in het aanrechtkastje moet ik nog een oude pot vaseline hebben.