Soms kun je alleen maar stil luisteren. Zoals vanmorgen op het Timorplein in Amsterdam. Het was 07.30 uur en het regende en we stonden met z’n vijven in een portiek te luisteren. Naar geluiden ‘als geluid’. Zonder te labelen, nou ja - dat deed de geest wel vanzelf natuurlijk: dit is een tram, dit iemand die komt aanlopen, dit is een vogel, dit is..regen… En dan iedere keer weer terugkeren naar ‘horen’, het geluid opmerken dat via de gehoorgang wordt waargenomen : toonhoogte, duur, opkomen en wegebben…. Totdat je veel meer ‘hoort’ dan je gewend bent. Een deur die achter je open en dicht gaat, het afwezig zijn van geluid…. zelfs midden in Amsterdam..