Mijn ouders gaven mij en en mijn broer een van de eerste kunstkerstbomen cadeau. Ik denk dan aan 20 jaar geleden. Het waren dure bomen indertijd. Zeker wel 300 gulden. Omdat de geur van natuurlijk rottend hout in huis niet samenging met de gezondheid van mij en een van mijn kinderen, had ik tot die tijd nooit een kerstboom in huis gehaald. Vorig jaar haalde ik ‘mijn’ boom met een brede glimlach weer uit het berghok. Net als ‘de ballen’, -vogeltjes, huisjes, aardbeien, noten, engelen, schapen, origami…  een al die jaren opgebouwde familie -geschiedenis.

Bij het ‘uitvouwen’ zag ik toen hoe de boom, door het jarenlange gebruik, steeds minder naalden en steeds meer lampjes had gekregen. Eigenlijk droeg de dragende structuur niet meer.

Vorige week vroeg mijn dochter : ga je mee?  Op Marienwaardt, een landgoed in de Betuwe, is er de jaarlijkse kerst-fair. Ze was er vaker geweest met een vriendin. In mijn verbeelding doemde het spookbeeld op van kerstballen in de vorm van golfballen. Een vooroordeel. Ongetwijfeld.

Vanmorgen vroeg ik: maar wil je dan eerst met mij een nieuwe kunstboom uitzoeken. En als we dan terugkomen van het landgoed, zullen we dan samen die nieuwe boom optuigen? Wil je me dan helpen?