Er is, zo aan het einde van het jaar, altijd wel een reden om te kijken naar wat ik allemaal niet gedaan heb. Ik heb mensen niet gebeld of gemaild of geschreven terwijl ik het wel fijn vond om dat gedaan te hebben. Soms heb ik zelfs lange tijd niets van me laten horen. Het zijn dan niet eens contacten waar ik tegenop zie. Integendeel. Leuke, lieve mensen die ik te weinig heb gekoesterd. Ik heb geen nieuwsbrief geschreven, terwijl ik wel uren bezig ben geweest met het uitzoeken van emailadressen. Alles klaar, behalve de tekst. Ik had op aanraden van een vriendin via internet de bestseller Getting Things Done – Prettig en efficient werken zonder stress van David Allen gekocht. Maar al bij de hoofdstukindeling ging het mis: onder het kopje ‘organiseren’, stond: ‘de juiste vergaarbakken klaarzetten.’ Het boek staat nu nog hagelwit in de kast naast een andere miskoop Mindgym, Relaties. Zoveel dat ik niet gedaan heb.

Het is niet voor niets dat mensen op Oudjaar de gelegenheid aangrijpen om goede voornemens te uiten. Het enige goede voornemen waar ik nu nog plezier van heb, deed ik ooit jaren geleden. Ik koos op 1 januari 2005 voor het woord ‘aandacht’ als een woordje dat me dat jaar zou gaan verrassen door in onverwachte contexten op te duiken. En dat deed het. En dat doet het nog…