Soms heb je het gevoel met de rug tegen de muur te staan, puur uit onvermogen. Je weet het niet meer. Dan vraagt iemand je bijvoorbeeld : waarom deed je toen en toen dat en dat? Of, waarom zei je dat toen eigenlijk..

Je weet het niet meer. Deed je dat toen, zei je dat toen? En kun je nu alsnog zoeken naar een verklaring?

Kun je eigenlijk wel reconstrueren wat er toen op dat moment en in die context door je heen ging, waardoor je kennelijk in de ogen van anderen dat en dat deed of zei…

Nee, vaak niet. En met die factor van onzekerheid kan niet iedereen leven. Soms zelfs het Openbaar Ministerie niet.

Opmerkelijk. Dat me zo vaak gevraagd wordt naar het geheim van authentiek leiderschap, rijnlands organiseren, mindful leven…

In de vraag ligt een verlangen besloten, vaak een verlangen naar systematiek. Naar volgordelijkheid. Van A naar B. De 7 stappen van, de 12 stappen van…, en dan graag bij elke stap een hoe-om-te-gaan-met, een soort toolkit. Geef me het recept, dan maak ik het klaar.

Iedereen weet dat het nauwgezet opvolgen van een recept, bijvoorbeeld uit Jamie Oliver’s, niet per definitie leidt tot een superbe maaltijd. De werkelijkheid van bereiding en smaak hangt in veelvoud af van omstandigheden (plaats, tijd, temperatuur, versheid, …, en de aandacht om naar-bevind-van-zaken anders te beslissen). Eerder uit de oven of langer laten pruttelen..

Als er al een geheim is, is het dit : er is veel onbenut, maar wel opgebouwd vakmanschap. Vlak om je heen, binnen je eigen organisatie. Een reservoir aan kennis, opgebouwd uit zien, horen, ruiken, proeven en voelen… en daarnaast is er een reservoir aan ‘innerlijk commentaar’ daarop. We richten ons onbewust meer op wat zich aanbiedt aan commentaar, dan op wat zich aanbiedt aan vakmanschap. Een misvatting.

Toegespitst op organiseren: de Toekomst is in handen van diegenen die de kunst verstaan van het laten bovenkomen wat gezegd wil worden -door wie ook maar- en van het horen van wat onuitgesproken blijft -door wie ook maar-. Daarbij durven stilstaan en die geluiden verleiden om zich kenbaar te maken, hoe licht en hoe donker ook. Elke duurzame verandering komt hieruit voort : stilstaan | aandacht schenken

Hit |  and not run

Bijzonder. Dat iemand je onverwacht op een dag in een gesprek vraagt: en, welke emotie laat jij eigenlijk niet toe bij jezelf? En dat je dan spontaan : verdriet zegt… en helemaal verrast bent over het rake antwoord

en vervolgens ontdaan bent over de verrassing

Met aandacht voor de bewegingen die je maakt, toch snel een maaltijd op tafel….

Aardappelen koken en -eenmaal uitgedampt- in een ingevette ovenschaal doen. Daar bovenop gewokte oosterse groenten en verse visflet. Kerrie en zout erover. Op de vis plakjes geschilde sinaasappel leggen en afdekken met griekse yoghurt. De oven in (220 graden 10 a 15 minuten).

Om de een of andere reden maakt de sinaasappel, misschien door de aandacht van het klaarmaken – schillen, schoonmaken en in plakken snijden-, het gerecht tot een van mijn favorieten.

Ik heb sinds een paar maanden een nieuwe auto. Een witte C1. Een klein bolletje. Type stadsauto. Weliswaar vierdeurs maar compact, voor 80% recyclebaar,- overal makkelijk in te parkeren. De dag dat ik ‘m mocht ophalen van de garage, was memorabel. Je weet : de eerste kilometers zijn het duurst. Je rijdt met je auto als nieuw de garagepoort uit, 50 meter verderop is je bezit  tweedehands geworden .

Zo is ook het leven. Naarmate je er langer inzit, wordt de materiële waarde steeds minder, maar win je aan inzicht in wat echt van waarde is. Ik heb die dag de hele weg – van de garage af, via mijn ouders door naar huis- Ramses gedraaid. En zo het leven gevierd.