Zo tegen het eind van het jaar krijg ik leegruim-energie. Ik kijk in de kasten naar wat niet of niet meer nodig is. Ik kijk naar mijn boeken en cd’s en haal ertussen uit wat echt niet meer voldoet. En zo heb ik zojuist besloten om van mijn logeerkamer een coachings- / meditatieruimte te maken. Sinds ik er woon, nu bijna twee jaar, hebben er welgeteld 2 mensen in totaal 3 nachten geslapen. Het is een voornamelijk onbenutte ruimte gebleken. En dat terwijl ik me graag even terugtrek om te mediteren en steeds meer individuele coachee’s heb. Ik word er nu al vrolijk van dat ik die ruimte vrij ga maken, zonder die verder in te vullen. Ik laat de gedachte los dat ik een logeerkamer moet hebben (logeergelegenheid blijft er sowieso) en maak in plaats daarvan een nieuwe ruimte vrij om in thuis te komen en anderen in te verwelkomen.

Het is een goede oefening in aandacht : jezelf in liefdevolle vriendelijkheid de vraag stellen: wat mag er bij mij weg…. Wat was ooit dienstbaar, en is het nu eigenlijk niet meer. Of omgekeerd, wat is wel heilzaam en bied ik onvoldoende plaats.

Ik heb die oefening meerdere keren gedaan, met wisselend effect. Want vaak was ik rigoreus en radicaal en vroeg ik mezelf niet af : wat mag er bij mij weg? Maar: met hoeveel minder kan ik toe? Ik hield mezelf voor dat ik op vakantie met weinig toekon, dus thuis ook. Een bepaalde gestrengheid kwam over me: heb ik het echt nodig? nee? Hup, weg ermee. Achteraf beschouwd, had het iets bestraffends over zich. Een oordeelscomponent. Ik houd van mooie dingen.

Er is een subtiel, maar groot verschil tussen : wat mag er bij mij weg, en wat vind ik dat er wegmoet?

Het onderscheid wordt zichtbaar voor wie in milde vriendelijkheid de intentie achter de leegruim-energie onderzoekt.