Vandaag was ik kort even op bezoek bij iemand die twee prachtige poezen had. Ze leken niet opelkaar, maar kwamen wel uit hetzelfde nest. Adembenemende beesten. Letterlijk. Ik ben maar kort gebleven. Eenmaal buiten ben ik in de auto gestapt, heb even wat rondgereden en zette toen koers naar het winkelcentrum in Amsterdam - Noord. Het heeft zeker 2 uur geduurd voor de adem weer zodanig was dat ik er niet meer aan dacht. Lopen, afleiding is voor mij dan een goed middel. Want als je gaat nadenken over de adem, dan gaat het vaak mis. Daarom begrijp ik ook sommige meditatie-opdrachten niet wanneer gezegd wordt dat je de adem moet reguleren. Zoveel tellen in, zoveel tellen uit bijv.

Er is niets zo wonderlijk als het aanpassingsvermogen van de adem. Moeiteloos gaat die maar door, zolang je leeft. Een flexibiliteit en aanpassingsvermogen om diep voor te buigen. Gaat vanzelf. Je hoeft er helemaal niks aan te doen. Als ik mij strek, als ik hardloop, als ik benauwd ben, als ik slaap…., als ik whatever… Pas als mijn gedachten iets met het ademen willen doen, -bijvoorbeeld: en nu wil ik dat ik niet meer benauwd ben !- gaat het verkeerd. Vandaar dat gaan winkelen en de gedachten ‘verzetten’ in dit geval zo gek nog niet is.

Een andere manier is om zulke gedachten te herkennen als ‘verlangen’, verlangen dat de benauwdheid over gaat. Of als ‘angst’ : ik wil die benauwdheid niet. Dat helpt het om de gevoelens te benoemen. Ah! Interessant, er is ‘verlangen’ in mij, of :  er is ‘angst’ in mij. Je kunt dat dan meerdere malen achter elkaar doen. In jezelf herhalen : er is ‘verlangen’ in mij. Gaandeweg merk je dan dat er in het gevoel verandering komt. Dat meemaken is een heel bijzondere ervaring.