Vanavond heb ik een workshop Improvisatietheater bijgewoond, gegeven door Alieke van der Wijk. Een deel ervan werd ingeruimd voor een oefening waarbij je met zijn achttienen in tweetallen samen door de ruimte (12 x 12 m2) loopt, en de een de ogen gesloten heeft. Blindegeleidehond spelen dus. Om en om. Gaandeweg de handen loslaten. Van begeleider wisselen, zonder overgang. Wie leidde nu eigenlijk wie? In het begin ben je nog gefocused op je positie in de ruimte, op de geluiden van voetstappen in de buurt, maar allengs besef je : er rest alleen nog vertrouwen. Zolang ik als blinde niet wordt bijgestuurd kan ik moeiteloos gaan, is de ruimte voor mij eindeloos…..