verdriet
25 januari 2010. Categorie: 365 x stilstaan | aandacht.Soms is er in je verdriet. Om wat mensen hebben gezegd of geschreven. Om een oordeel dat snel gegeven is en onomkeerbaar lijkt, om het eigen onvermogen te tonen wat mensen of wat dingen met je doen. Wat helpt is om er echt voor te gaan zitten, op het kussen.
Zonder er een oordeel over te geven en zonder met de inhoud of de aanleiding mee te gaan, kun je in jezelf stilletjes herhalen : er is verdriet in mij. Of teleurstelling, of pijn, of wat het ook maar is dat zich aan gevoelen aan je voordoet. Er is een kostbare schat in ieder van ons : ons aangeboren zelfhelend vermogen. Welk gevoel het ook is, je kunt het zonder er in mee te gaan, vriendelijk omarmen.
27 januari 2010 at 10:06 am
Helma, ik blijf zitten met de vraag of er eigenlijk wel verschil is tussen dat “aangeboren zelfhelend vermogen” en ons vermogen tot dissociatie (een geestesgesteldheid die al in 1888 is beschreven door Pierre Janet).
Door er een helende werking aan toe te schrijven wordt aandachtsontwikkeling geplaatst in het domein van traumatiserende ervaringen. Van dissociatie weten wij dat het traumagerelateerde deel van de informatie in het brein gedurende zo’n episode niet meer is verbonden met het geheel van de informatie. Is aandachtsontwikkeling welbeschouwd niet een manier om via bewuste mentale operaties (zoals gedachten) zulke dissociaties op te wekken?
27 januari 2010 at 11:12 am
Bij Mindfulness of aandachtsontwikkeling gaat het erom dat wat er in het bewustzijn aan gedachten, gevoelens of lichamelijke sensaties aanwezig is, op te merken en te laten zijn zoals ze zijn. Zonder te oordelen. Je keert je er niet direct van af en je gaat er evenmin direct in mee. Je bewandelt een middenweg. Die blijkt heilzaam.
28 januari 2010 at 10:05 am
Ja precies, ‘heilzaam’…
En ik had nog een associatie, met een tekening van Kamagurka van een paar mensen in een kringetje en dan zegt die ene “We moeten leren onszelf te blijven” en dan antwoordt een ander “De vraag is echter: blijven wij onszelf als we het leren?”