Vroeger zette je een grammofoonplaat op. Je pakte de hoes en daarbinnen aan de ene open zijkant zat een witte papieren binnenhoes, met rond cellofaan in het midden om de titel van de plaat te kunnen lezen. Met een bepaald handgebaar kon je je erin bekwamen het vinyl uit de binnenhoes te laten glijden. Je deed je best om niet met je vette vingers de groeven aan te raken. Duim aan de rand en met de toppen in het midden liet je de plaat op de grammofoon neer, pin in het gaatje. In mijn herinnering zie ik de handeling voor me. Ik kijk of ik ook mijn eigen handen terugzie, maar dat lukt niet. Thuis stond de grammofoon achter een luik. Ik zie mij buigen voor het open luik om de plaat horizontaal naar binnen te schuiven, ver genoeg om dan verticaal op de pin te laten zakken. Zo spiegelde het opzetten de beweging van de arm met de naald. Vandaag heb ik weer muziek opgezet. Ik kon de cd niet zo gauw vinden en dus heb ik er maar de ipod met versterker bij gehaald. Uit het stopcontact halen, verplaatsen en in een ander stopcontact doen. Het album zoeken, allemaal minieme handelingen met bliepjes. En toen gaan zitten.

Luisteren naar een van de mooiste liederen die ik ken.

‘wil je voorzichtig zijn‘ van Alex Roeka….