‘Je had toen en daar helemaal geen aandacht voor me’, zei iemand laatst. En hij zal gelijk hebben, want ik kon me hem van toen en daar niet herinneren. ‘Niet zo fraai voor iemand die zo met ‘aandacht’ bezig is’, zei hij vervolgens en keek me aan. Ik was stil. In mijn hoofd kwam allerlei innerlijk commentaar voorbij. Moest ik me verdedigen, verontschuldigen, in de tegenaanval of gewoon incasseren… Mijn reactie duurde langer dan verwacht en er kwam een lachje op zijn gezicht. Hij had mij in verwarring gebracht.

Voor het ene begrip ‘aandacht’ in het Nederlands, kent het Engels er vier : focus, attention, awareness en mindfulness. Ik gebruik ‘aandacht’ consequent in die laatste betekenis, ook wel vertaald als oplettendheid, alertheid, helderheid, in het hier en nu zijn, in het moment zijn. Daarin oefen ik mij. In volledig aanwezig zijn. Dus als ik op een bijeenkomst ben en in gesprek, wil ik slechts in verbinding staan met mijzelf en die ander. Niet ook nog eens gelijktijdig met mijn aandacht bij anderen, of -nog verleidelijker- op metaniveau in het eigen hoofd. Soms lukt dat beter dan anders. Of ik inconsequent ben : met aandacht bezig en toch niet altijd en overal aandachtig? Ja, gelukkig wel. Mijn vertrekpunt is ‘aandacht’ in de betekenis van: daar te zijn waar ik op dat moment ben. Meer niet. De rest is intentie.