“Aandacht betekent persoonlijke touch en die kan niet gemaakt zijn”, twitterde zojuist Jaap Peters @FokkeWijnstra. Dat deed me denken aan een rechercheur tijdens een workshop over Aandacht bij de politie. Die plantte zijn blik in de mijne en zei: ‘ik heb altijd aandacht voor de mensen’. Hij zat naast me en wij keken elkaar lang aan, recht in de ogen. Het was een soort krachtmeting aan het worden tot ik woorden had: ‘nee, u hebt geen echte aandacht voor mij. Dat voel ik. U kijkt me wel onafgebroken aan, maar u bent met uw aandacht bij uzelf. In het eigen hoofd, daar gaat van alles in om. Maar u bent niet bij mij.’

En toen ik daar later op doordacht viel me in waaraan ik het kon merken: hij had geen zachte ogen. Aandacht in een gespek is zachte ogen hebben. Dat maakt ook het verschil met focussen. Bij focussen heb je een vernauwde aandacht, puntig. Zoals je scherp stelt met een camera. Aandacht in een gesprek is anders.

Je kunt jezelf er even naartoe terughalen. Gewoon, tijdens een gesprek. Een kleine aandachtsoefening: heb ik nu zachte ogen?