een pasje voor een prikje
16 februari 2010. Categorie: 365 x stilstaan | aandacht.Zegt de prikzuster tegen me dat ze zich verbaast dat het zo rustig is. Ze is maar een boek gaan lezen. Ik kon inderdaad zo doorlopen. Maar dat boek-lezen vond ze niks: ‘ik ben een all-rounder, en dan word ik naar deze post gestuurd. Alleen maar om te prikken! En twee collega’s van mij die ook all-round zijn zitten nu te prikken op twee andere buitenposten van het ziekenhuis. En dan klaagt het ziekenhuis dat er te weinig all-round personeel rondloopt. Dat hebben de mensen van de roosterdienst niet door. En dan mag ik hier niet om 8.00 uur beginnen, terwijl ik al wel klaar stond om 8.00 uur, maar het prikken begint hier officieel om half negen. Ze zeiden dat als ik dan eerder begin, ‘de mensen gaan denken dat het ook altijd eerder is’. Dus ik mocht pas om half negen de eerste klant komen ophalen. Zo zit ik zelf niet in elkaar, hoor. Dat was vroeger anders. Trouwens, uw verzekeringspasje is verlopen, wist u dat? Ik mag dat eigenlijk niet goedkeuren. Ja sinds kort moet u altijd uw verzekeringspasje bij u hebben, een geldig pasje dan. Anders prikken we niet.’ Anders niet? Nee, anders niet. Balt u nu maar even de vuist.


16 februari 2010 at 10:13 am
Mijn diagnose: verbitterd en daardoor altijd op zoek naar iets om over te kunnen zeiken.
Ernst van de zaak: een plaag voor zowel management als klant.
Enige werkzame kuur: maandje naar huis sturen met een spiegel en een vrijkaartje voor de cursus lachmeditatie.
16 februari 2010 at 10:30 am
Mijn diagnose: een vakvrouw die graag harder wil werken
Ernst van de zaak: zo iemand is een zegen voor zowel management als klant
Enige werkzame kuur: al die vakvrouwen in ere herstellen!
Overigens was ze bijzonder vrolijk en goedlachs.
18 februari 2010 at 5:08 pm
Mijn diagnose: jouw diagnose en de mijne sluiten elkaar niet uit
Ernst van de zaak: elke plaag is ooit als zegen begonnen
Enige werkzame kuur: onverzekerd de eindstreep proberen te halen