Gisteren vertelde mijn kapster dat ze onder de indruk was van iemand die als adviseur bij een klas op school was gekomen omdat de juf vond dat de kinderen zo onrustig waren. Ze luisterden niet meer naar elkaar. Ook al niet ‘s morgens vroeg. Na een tijdje observeren tijdens het kringgesprek had de adviseur gevraagd: als jullie nou eens iets aan elkaar vertellen en dan niet meer het woord ‘leuk’ zeggen? Je mag alle woorden gebruiken die je kent, maar niet meer het woord ‘leuk’. Toen werd het ineens spannend. Er moest worden nagedacht. De aandacht was weer terug.

Vorige week zei een collega mij dat ze de indruk had dat de inrichting van het onderwijs er mede aan bijdroeg dat zoveel kinderen bestempeld worden met ADHD. Nu wordt ADHD nog toegeschreven aan het individuele kind, maar het is maar de vraag of het kind zelf zo sterk debet is aan de eigen onrust. De ervaring van een tijd lang klassikaal gedisciplineerd en geconcentreerd werken is er niet meer bij. Terwijl de juf iemand helpt wordt de rest van de klas wel geacht zelfstandig bezig te zijn, maar met zoveel prikkels om hen heen, lukt dat veel kinderen niet. Ze zei: zelfs in het leven van een jong kind moet het allemaal snel en ‘leuk’ zijn, inclusief de interactie. Was het onderwijs maar minder ‘leuk’.

Ik ga komende week eens oefenen voor mezelf : niet meer het woord ‘leuk’ gebruiken. Kijken wat er dan gebeurt….