Iemand vroeg: hoe gaat het met je? En ik zei, niet helemaal routinematig: welk antwoord wil je? En hij antwoordde: Huh? ik wil alleen maar weten : ben je gelukkig?

Een vraag die ik wel aan anderen stel, maar zelf niet krijg. Het duurde even. Ik zou er makkelijk pagina’s aan kunnen wijden, het begrip geluk. Moeiteloos. Maar het ging er niet om over ‘geluk’ te spreken in beschouwende zin. De vraag was aan mij gericht. Trouwens, elke beschouwing over geluk is slechts benadering, een vorm van vluchten met de schijn van nabijkomen.

-Ja, ik ben gelukkig. Want er is zoveel geluk.

Dat is het. Meer niet. Er is op dit moment om mij heen pijn, ziekte en dood. Dat kon de vriend die de vraag stelde helemaal niet weten. Ik aarzel maar kan alleen maar verwelkomen. Ruimte maken voor elke ervaring, ook als die niet-prettig is. ‘Kom binnen, ongenode gast! Welkom, want je bent er toch al…..’ Die nuchtere levenshouding maakt het leven licht.

Gelukkig.