Sommige gesprekken blijven je het leven lang bij. In 1981 had ik een indringend gesprek met Carel Blotkamp, eertijds hoofddocent Moderne Kunst aan de Universiteit Utrecht, later hoogleraar aan de VU. Blotkamp was voor mij een leermeester: hij leek zijn rake observaties achteloos vanzelfsprekend neer te schrijven. Een voorbeeld: in de monografie die hij dat jaar publiceerde over Ad Dekkers, beeldend kunstenaar, staat de zin ‘Met een feilloos gevoel voor vorm en maat liet Dekkers zien dat een minimale ingreep in een vorm voldoende kon zijn om een boeiend beeld op te leveren.’ Ik kan hetzelfde met gemak zoveel moeilijker zeggen: de kunst van de kleinst mogelijke interventie, bijv. Nodeloos ingewikkeld….

Blotkamp en ik kwamen te spreken over het boek en hij vertelde lang geaarzeld te hebben over de vraag of hij erin zou vermelden dat Dekkers zelfmoord had gepleegd. Hij had besloten om dat niet te doen. Hij had wel uitgebreid geschreven over de aantrekkingskracht die de vrijmetselarij op Dekkers uitoefende in de tijd dat die in Gorcum verbleef. ‘Maar’, zei Blotkamp ‘dat is relevant voor het verstaan van het werk van Dekkers, en de zelfmoord is dat niet.’ Zijn stelling toen was: ‘alleen als het van toegevoegde waarde is voor het begrijpen van het werk van een kunstenaar is het geoorloofd om details uit het leven van die kunstenaar te noemen. Anders is het porno. Schending van het respect’.

Inmiddels zijn we bijna 30 jaar verder. Elk detail van een BN’er, waar of onwaar, wordt breed uitgemeten. In een buitenlands ziekenhuis liggend of niet. De jacht is geopend op het prive-leven van politici. En op televisie vertelt vandaag een hoogleraar aan de VU dat we niet zo verontwaardigd moeten zijn over de schending van de privacy. Want zo is het nu eenmaal, we willen toch alles weten?

Nee, ik wil niet alles weten.