Ik mediteer regelmatig bij mijn leermeester, Jotika Hermsen. Zij is een paar jaar geleden door de VN onderscheiden voor haar ‘stille’ inzet voor vrouwen in Boeddhistische landen, met name in Birma. Ze heeft veel internationale contacten. Zelden zet zij die openlijk in, maar nu heeft ze een oproep gedaan om hulp voor de getroffenen van de overstromingen in de Indiase deelstaat Ladakh. Vrienden van haar gaan volgende maand naar bikkhu (monnik) Sangasena, om hem bij te staan. Jotika Hermsen vraagt of we hen wat mee kunnen geven. Ik wil die oproep graag doorgeven, en dat doe ik dan maar letterlijk:

“Dierbare mediterenden,

Vandaag ontving ik het vierde bericht over een ramp in Ladakh. Zondagavond kwam het eerste. Bhikkhu Sangasena vertelt hoe in een paar minuten de vredige vallei van Ladakh verandert in een horror scenario. Onweer, bliksem, hevige regen en windstoten veroorzaken overstroming, schuivende modder, instortende huizen en gebouwen, stervende mensen en dieren. De hele infrastruktuur ligt in puin.Tot nu toe zijn er 250 doden en meer dan 600 vermisten. Het leger is ingeschakeld. In het Mahabodhi centrum  zijn  het ziekenhuis, het bejaardenhuis en het kantoor  getroffen. Wonder boven wonder is hier echter niemand gestorven.
Terwijl ik het bericht lees zie ik de vallei voor me. Ik zie de mooie kaart van de blinde kinderen waarmee ze ons bedanken voor de 500.- euro die we op de nieuwjaarsreceptie voor hen inzamelden. Ik denk aan bhikkhu Sangasena.
Helga en Gerhard uit Duitsland hebben met hem gesproken via de mobiel. Hij klonk in shock.

We kennen Bhikkhu Sangasena goed. Hij is verschillende keren in de Buddhavihara geweest, heeft er een avond en weekenden geleid, evenals in Rotterdam. Het waren inspirerende en gezellige bijeenkomsten. Hij voelde zich  thuis in de vihara en sliep met zijn broer bij de Boeddha. Geen inspanning was hem teveel. Hij trok de wereld rond om steun voor zijn mensen: scholing voor arme kinderen uit verafgelegen dorpen, onderdak en verzorging  voor de ouderen, en zorg voor alle catagorien er tussen in. We hebben hem ondersteund met vriendschap en geld. Dr.Susjehla Nair ging naar hem toe om als anesthesist te werken in het ziekenhuis. Ans Feijen uit Rotterdam en Fred Pelon uit Amsterdam werkten er als vrijwilliger. Nel Willekens hielp het nonnenklooster bouwen.
Ik ervaar hem als een dhammavriend daar hoog boven ‘op het dak van de wereld’. Wat moet dit een schok zijn. Ik heb hem geschreven dat we met metta en karuna gedachten bij hem zijn maar voel tegelijkertijd de behoefte om meer te doen.

Daar wil ik jullie graag bij betrekken hoewel ik snap dat ik je er misschien mee overval.
Laten we een bedrag meegeven aan Helga en Gerhard die 11 september naar hem toe gaan.

Vandaag, 10 augustus, is er al een prachtig begin gemaakt.
Stichting Sangha Metta geeft 2.000,= euro, een goede bekende geeft 500,= euro, van een vriendin komt 300,= euro, dat is in één dag 2.800,= euro!

Wil je meedoen? Kun je meedoen? Elke gift wordt gewaardeerd. Als je het voor 1 september overmaakt dan gaat het direct mee.
Bankrekeningnummer 8330501 van Stichting Sangha Metta, Amsterdam o.v.v. ‘overstroming Ladakh’.

Als dank een lering van een oude rabbi.
Einde van de nacht

Een oude rabbi vraagt aan zijn leerlingen:”Hoe kun je het moment bepalen waarop de nacht ten einde is en de dag begint?”

“Is het ‘t moment dat je uit de verte een hond van een schaap kunt onderscheiden?”, vraagt één van zijn leerlingen.

“Neen”, zegt de Rabbi.

“Is het ‘t moment dat je uit de verte een dadelboom van een vijgenboom kunt onderscheiden?”, vraagt een ander.

“Neen , zegt de Rabbi.

“Maar wat ïs het dan?”, vragen de leerlingen.

“Het is als je in het gezicht van een mens kunt kijken en daarin je zuster of je broeder ziet. Tot dat moment is de nacht nog bij ons.”

Dank voor je aandacht. En op voorhand dank voor je ondersteuning. Laten we er iets moois van maken. Dan is de  nacht voorbij!

Verbonden in het netwerk van metta (=welwillende goedheid) en karuna (=mededogen),

Jotika Hermsen”

Ergens in juni, tussen alle activiteiten in, van workshops en trainingen, ben ik ‘mijn’ kleine, handzame klankschaal kwijtgeraakt. Ik ben alle gangen nagegaan langs de diverse conferentie-oorden, en ik heb het hele huis omver gekeerd. Maar de klankschaal was weg. Nu gaat het verhaal: een goede klankschaal kiest zelf de eigen omgeving. Niet jij kiest ergens een klankschaal uit, maar de schaal kiest jou… Dus, dacht ik: mogelijk is dit verlies van mij wel een heel geschikt kado voor iemand anders…

Tijdens de afgelopen Rijnlandweek maakte ik, ter vervanging, gebruik van een veel grotere schaal die mij tegenkwam in een boeddhistisch centrum. Eentje die past bij mij, maar dan voor persoonlijk gebruik. Het voelde in de groep ongemakkelijk. Op de dag dat de week afgelopen was, kon ik daarom niet anders dan rechtstreeks naar een winkel gaan waar ik een paar weken eerder was geweest en had ontdekt dat er mooie klankschalen lagen: de Kraanvogel in Culemborg. Een in het bijzonder herinnerde ik me nog, de meeste linkse op de plank… Als die er nog was….

Het was inmiddels kwart voor zes en ik liep er wat gehaast naar binnen. Eenmaal gewend aan de ruimte, merkte ik dat ik mijn zonnebril nog op had. Ik verontschuldigde mij: ik had mijn gewone bril in de auto laten liggen. En zonder bril op sterkte zie ik helemaal niets. Dus met een zonnebril op, probeerde ik de klankschalen uit. Ah, wat klonken die mooi! Echt prachtig! Diep….

Toch paste geen van hen bij het gebruik voor kleine en grote groepen. Dat voel je. Een klank die naar binnen gaat, stijgt niet altijd uit, en al helemaal niet boven een groep van 10 of 60 mensen….

Samen met Geertje Kuipers van de Kraanvogel luisterde ik naar de klanken van de diverse schalen. Ze bood me aan om er een voor mij te zoeken. Geschikt zowel voor mij als voor groepen. Kort daarna, toen ik nog op vakantie was, belde ze op: ze had er een gevonden.

Ik ben er nog onthutst van

de schaal vraagt om een minimale aanslag

en klinkt dan zo lang na…..

veel langer dan waartoe ik neig dat genoeg moet zijn…

maar maatstaf is niet waartoe ik neig, maar wat hoorbaar is :

de kleinst mogelijke interventie heeft een veel langere adem dan ik