Soms maak ik innerlijke huppelpasjes. Onzichtbaar. Als deelnemers aan een mindfulness training of een andere cursus zelf tot een inzicht zijn gekomen waarvan ik denk : Yes!! Bingo! Jippie! Waar is  De Vlag….!
Ik moet mij dan oefenen in het terughouden van het enthousiasme dat in me opwelt. Want hoe sympathiek dat enthousiasme van mij dan op dat moment mag lijken, het kan een verdere verdieping van het inzicht smoren. Misschien komt na dat ene inzicht wel een volgend inzicht. Kwartjes vallen heel vaak niet alleen.
Enthousiasme van mijn kant kan ook de overige deelnemers in verwarring brengen -waarom was zij niet zo enthousiast bij wat ikzelf zojuist naar voren bracht?  Zo kan de groep onbewust alert raken op hoe ik van moment op moment reageer.  En wat er dan gebeurt is dit: de eigen ervaring schuift naar achteren en de reactie van ‘de juf’ wordt belangrijker…

Logisch, want zo zijn we het na jaren onderwijs ook gewend.
Sterker nog, zo zit onze hele opvoeding in elkaar:
al heel vroeg wordt de eigen ervaring afgestemd op de goedkeuring van buiten..

Vanmorgen kon ik, daartoe uitgenodigd,  aan het eind van de laatste bijeenkomst van de maandagmorgen-groep van de Mindfulness training, week 8, een paar innerlijke huppelpasjes met de deelnemers delen. Het waren er nog veel meer dan ik heb benoemd.

-Mam, je hoort me niet eens!

-Huh, nou ik heb anders best wel geluisterd naar wat je zei…

-O ja, wat zei ik dan?’

-Nou eh, je had het over dit en dit ….

-Ja, maar je was met je hoofd heel ergens anders. Je bent met je hoofd ALTIJD ergens anders!

____________________

Iemand, in dit geval mijn dochter, zegt iets. Groot kan dan het verschil zijn tussen de eigen ervaring van aanwezigheid en dat wat de omgeving ervan merkt. Als je geluk hebt -zoals in dit geval-, spreekt die je aan: ‘je hebt me misschien wel gehoord, maar je was met je gedachten ergens anders’, ‘Hallo…! ik ben er ook nog!’…

Op meta-niveau gebeurt er dit:  je hebt de woorden niet ‘laten landen’…
Het heeft voor mijzelf een tijd geduurd voor ik zicht kreeg op wat dat dan is: ‘woorden laten landen’… Het begint bij wachten : de eigen reactie uitstellen. Poortwachter zijn van de eigen zintuigen.

Stilstaan en aandacht geven aan de woorden die iemand gebruikt, de zinsbouw, de intonatie, de toonhoogte, de snelheid van spreken… Wachten, vriendelijk observeren wat de woorden zijn, hoe ze klinken… erop vertruowend dat de inhoud wel bij je binnenkomt…

dus zo lang mogelijk de eigen reactie uitstellen….

om vervolgens de aandacht te richten op wat die woorden met je doen, met jou als luisteraar. Even opmerkzaam….

en pas dan, niet eerder, besluiten om te reageren : misschien dat het past, misschien ook niet, om iets terug te zeggen…

‘de woorden van een ander laten landen’ =  helemaal aanwezig zijn in het luisteren, naar die ander maar ook naar jezelf !

Het visuele beeld dat ik heb is dit: de woorden van de ander zien als golven die bij jou aanspoelen. Ze trekken zich vervolgens terug, als in afwachting…. en dan zelf het strand zijn. Niet direct reageren maar wachten.  Als de plek waar elke golf mag aankomen rollen. Eindeloos beschikbaar. Kom maar….

… om vervolgens te besluiten strand te blijven of zand te worden : beschikbaar voor wat aanrolt of meegaan in de beweging….als in een dans…

Als ik door IJburg rijd met de auto, wisselt de omgeving in rap tempo van aard, volume, kleur en vorm. Als ik erdoorheen fiets, voel ik meer: de wind, de temperatuur, de hoogteverschillen… en als ik er met mijn hond wandel, neem ik nog meer waar: de geur van het openbaar groen met daarin de kleine aankondigingen van de lente, de mensen die me tegemoetkomen en die al dan niet groeten, de honden die de mijne komen besnuffelen. Tenminste, als ik met aandacht loop en niet met mijn hoofd ergens anders ben, aan het plannen ben geslagen of aan het herinneren of fantaseren.. Vaak roep ik mezelf vriendelijk en beslist terug als ik merk dat ik met mijn gedachten helemaal ergens anders ben. Terug naar het hier en nu: lopen-met-de-hond. De echte werkelijkheid is zoveel verrassender dan wat zich afspeelt in het hoofd.

In ons hoofd lijkt het vaak net een snelweg. We zweven van hier naar daar zonder ooit ergens echt te ‘zijn’. Jezelf terugroepen naar het hier en nu, maakt je weer bewust van de stappen die je zet..
Elk moment wordt dan een nieuw avontuur waar je al je aandacht bij nodig heb… als een kind dat begint te lopen.
Heel opwindend.