Vanmorgen was ik op de Dam. Er reden karretjes van gemeentewerken rond om de tegels schoon te vegen. In een achthoek was het monument met rood-witte linten afgezet en naast de Bijenkorf stonden een paar vrachtwagens van een bedrijf in licht- en geluidsinstallaties. Verder was er nog weinig op te merken van wat daar straks gaat gebeuren, de nationale doden-herdenking ’40- ’45.

Op het grote plein voor het Paleis kwam ik langs een aantal still’s… van die onbeweeglijke mensen. Ik telde twee beulen en een skelet met een zeis. Een ongekende woede maakte zich van mij meester: wat doen die hier, nu net op 4 mei? Elke andere dag prima, maar waarom uitgerekend vandaag..! Jullie mogen overal groepen Engelse, Duitse, Franse jongeren verlokken om naderbij te komen, hoofd op het hakblok, haha, foto, geld in de pocket, maar niet VANDAAG, niet HIER ! Niet NU!
In mijn beleving waaierden bijl en zeis uit over alle aanwezigen op het plein….

Misschien dat juist hun still-zijn mij weerhield om hen aan te spreken, maar oh!, ik proefde, smaakte zo de grote, Grote, GROTE verleiding om te zeggen:  het is gepast dat jij hier nu niet bent !

… waar had ik dat de afgelopen week eerder gehoord : jij hoort hier niet te zijn…

Vanmorgen was ik maar een toevallige passant
Die twee met de bijl en die ene met de zeis zijn er veel vaker…
misschien zijn zij wel de stille metafoor van de werkelijkheid die ik juist wil gedenken….

‘meer rust in het hoofd’

Dat is wat ik van de meeste deelnemers aan de mindfulness training na acht weken training terugkrijg: ze hebben gaandeweg meer ‘rust in het hoofd’ gekregen.
Zijn hun gedachten dan in aantal of frequentie verminderd?
Nee, maar ze gaan er anders mee om…
De training laat niet alleen zien maar ook ervaren dat wat je ‘denkt’ dat er is, van een ander nivo kan zijn van wat er werkelijk is. Waarnemen wat is, kent geen oordeel. Pur sang, is elke gedachte radicaal: die komt op, blijft even en gaat voorbij. Als een blaadje dat voorbijdrijft op de rivier. Terwijl een herinnering of een oordeel graag wil blijven hangen. Die maakt zich groter dan de werkelijke ervaring van het moment zelf. N eemt dan als het ware een even werkelijke, maar in werkelijkheid, ingekleurde, gestalte aan. Fascinerend. Gedachten als ingekleurde gebeurtenissen die zich willen voordoen als ‘de werkelijkheid’.

Het is echt bevrijdend om dan het onderscheid te ervaren tussen

open staan voor wat er is  |  je laten leiden door wat je denkt dat er is

Het verschil tussen het een en het ander is een leven met heel wat minder stress