Soms is er in je verdriet. Om wat mensen hebben gezegd of geschreven. Om een oordeel dat snel gegeven is en onomkeerbaar lijkt, om het eigen onvermogen te tonen wat mensen of wat dingen met je doen. Wat helpt is om er echt voor te gaan zitten, op het kussen.

Zonder er een oordeel over te geven en zonder met de inhoud of de aanleiding mee te gaan, kun je in jezelf stilletjes herhalen : er is verdriet in mij. Of teleurstelling, of pijn, of wat het ook maar is dat zich aan gevoelen aan je voordoet. Er is een kostbare schat in ieder van ons : ons aangeboren zelfhelend vermogen. Welk gevoel het ook is, je kunt het zonder er in mee te gaan, vriendelijk omarmen.

Een collega maakte me attent op deze film.

Een kado voor jezelf.

Uit onderzoek van het Trimbos Instituut blijkt Nederland niet depressiever, angstiger of verslaafder dan tien jaar geleden. Bijna honderd interviewers bezochten in totaal 6646 volwassenen om hun geestelijke gezondheid in kaart te brengen. Daaruit bleek dat van de Nederlanders tussen 18 en 65 jaar 43 % ooit een psychische stoornis heeft gehad. En 18 % kampte vorig jaar met een psychisch probleem. Hetzelfde percentage als 10 jaar geleden. We hebben het dan over 1,9 miljoen mensen. Het Trimbos instituut spreekt van ‘goed nieuws’, het aantal mensen met een psychische stoornis is nagenoeg gelijk gebleven, in tegenstelling tot wat de onderzoekers hadden verwacht. Wel blijkt depressiviteit nu meer voor te komen op het platteland dan in de stad. De vorige keer was dat net omgekeerd. En ook hebben mensen zonder baan, met een laag inkomen of een lage opleiding vaker last van een psychische stoornis. Het Trimbosinstituut zegt bij monde van de projectleider : ‘er was de afgelopen jaren al aandacht naar het voorkomen van psychische ziekten in lage sociaal-economische klassen. Dit nieuwe onderzoek bevestigt dat we daarmee op de goede weg zijn’. Trouw kopte vandaag : ‘De geestelijke gezondheid is stabiel’.

1,9 miljoen mensen niet stabiel heet stabiel.

Heel onwerkelijk.

Het mistte vandaag op IJburg. Een zware damp hing over het water. Gisteren maakte het de wegen onverwachts spiegelglad. Vandaag was de temperatuur wat hoger. De koplampen van de auto’s en de trams gaven een diffuus schijnsel. Op de een of andere manier kroop de kou ook binnen in mij. Mijn voeten voelden koud aan en ik ging van de weeromstuit ’s middags even onder de dekens liggen. Om warm te worden. Weer terug in de kamer merk ik op dat de verwarming het weer niet doet. Ik vergeet om erover te bellen. Zo is de dag voorbijgegaan. Koud en traag. Ik besluit om met aandacht een grote kom thee te zetten. Met kaneel.

Soms gaat er ineens van alles mis. Je hebt niet tijdig gereageerd op een telefoontje. Je dacht iets te hebben geregeld en dat was niet zo. Je begint weer van vooraf aan. Er zit haast achter. Binnen een dag moet er wel een oplossing zijn.

Dan is het juist de tijd om pas op de plaats te maken. Niet in het hoofd meegaan met met ‘herinneren’ of ‘plannen’, of met innerlijk commentaar, maar in het hier en nu aandacht schenken aan de onrust en hoe die zich uit. De geest als een puppt trainen om niet met de inhoud van een gedachte of een gevoelen mee te gaan, maar die gedachte slechts waar te nemen.

Dat lijkt tegenstrijdig, maar gedurende een kwartier de aandacht brengen in het hier en nu, weg uit het hoofd, schept de ruimte om vervolgens snel en effectief te handelen. Kwestie van ervaren.

Vandaag sinds lange tijd weer ouderwets Sudderlapjes. Gebraden met BlueBand. Dat is met margarine lekkerder dan wanneer ik -zoals gewoonlijk- braad in olijfolie gemengd met wat roomboter. En dan uren laten sudderen. Het duurt nog een tijd voor het klaar is, maar het huis geurt. Ik neem mij vaak voor om gewoon weer eens aardappels te koken, maar in mijn eentje komt het er niet van.

Morgen koop ik een zak aardappelen. Als het even kan afkokers.

Soms hoor je iets waar je helemaal stil van wordt

Vroeger zette je een grammofoonplaat op. Je pakte de hoes en daarbinnen aan de ene open zijkant zat een witte papieren binnenhoes, met rond cellofaan in het midden om de titel van de plaat te kunnen lezen. Met een bepaald handgebaar kon je je erin bekwamen het vinyl uit de binnenhoes te laten glijden. Je deed je best om niet met je vette vingers de groeven aan te raken. Duim aan de rand en met de toppen in het midden liet je de plaat op de grammofoon neer, pin in het gaatje. In mijn herinnering zie ik de handeling voor me. Ik kijk of ik ook mijn eigen handen terugzie, maar dat lukt niet. Thuis stond de grammofoon achter een luik. Ik zie mij buigen voor het open luik om de plaat horizontaal naar binnen te schuiven, ver genoeg om dan verticaal op de pin te laten zakken. Zo spiegelde het opzetten de beweging van de arm met de naald. Vandaag heb ik weer muziek opgezet. Ik kon de cd niet zo gauw vinden en dus heb ik er maar de ipod met versterker bij gehaald. Uit het stopcontact halen, verplaatsen en in een ander stopcontact doen. Het album zoeken, allemaal minieme handelingen met bliepjes. En toen gaan zitten.

Luisteren naar een van de mooiste liederen die ik ken.

‘wil je voorzichtig zijn‘ van Alex Roeka….

ik wilde een blog schrijven maar het blog wil niet geschreven worden

ik ben op het kussen gaan zitten

wachten op woorden die niet komen

en dat voor lief nemen

Het ging over : wat is je dilemma. Ik schreef een paar dagen geleden samenvattend de woorden op de flap : waar steek je energie in, hoe kun je ruimte maken, wat betekent loslaten, waar is de aandacht nu, hoe kun je anderen inspireren.. En ik zei: ‘Dat zijn hele grote woorden.’ Waarop Edu Feltmann reageerde ‘Nou, dat kun je ook omdraaien: oh, wat een bijzonder kleine woorden zijn het, juist heel intiem!’

Zo’n omkering zet je meteen in een andere modus. Feltmann is een meester in de taal. Het spelen met woorden, omkeringen, andere invalshoeken. Door de woorden groot te noemen, zette ik ze als het ware op afstand, maar door ze als ‘klein’ en ‘intiem’ te beschouwen, worden ze juist van mij. Raken ze me aan, houd ik ze dicht bij me…. krijgen ze hun diepte